Wat weet jij nou? Ga weg.
Koppen dicht.
Laat de Romein spreken.
Thracië en de Republiek kennen hun verschillen.
We zijn niet altijd als broeders geweest.
Maar laat ons zulke kwesties opzij zetten...
en ons verenigen voor een rechtvaardige zaak.
Jullie zijn hier binnengevallen...
en nu willen jullie hulp?
Met uitgestrekte hand?
Ik strek mijn hand niet uit.
Ik kom u alleen informeren.
Mithridates en de Grieken vallen aan vanaf de Zwarte Zee.
Ver van onze dorpen. -Dat klopt.
Maar de Geten maken gebruik van deze afleiding.
De barbaren verzamelen zich in het noorden.
Op amper een week afstand van uw dorpen.
Hoeveel? -Duizenden.
Sluit u aan bij Rome.
Steun ons offensief.
Voor welk doel?
Overwinning.
In welke zin?
De Geten zijn onze dorpen al eerder binnengevallen.
Ze verkrachtten onze vrouwen en doodden onze kinderen.
Telkens hebben we ze verdreven. En telkens keren ze terug.
Hij spreekt ongevraagd, maar het is de waarheid.
Als we ons alliëren met Rome moet het doel duidelijk zijn.
De Geten moeten dood.
Allemaal.
Dood.
Allemaal.
Heeft de raad een besluit genomen?
We trekken ten oorlog.
Ik heb de goden verzocht je zwaard te zegenen.
Als de Geten weg zijn is dit zwaard niet meer nodig.
Wat zou mijn man doen zonder een zwaard in zijn handen?
Gewassen verbouwen. Geiten hoeden.
Een gezin stichten.
Zou je nooit meer vechten? -Nooit meer.
Om bij jou te zijn.
Wanneer vertrek je? -Bij dageraad.
Kom dan naar bed.
Als we alleen vannacht nog hebben...
moeten we er het beste van maken.
Ik hoopte wakker te worden naast mijn vrouw.
Ze stond vroeg op om te bidden.
Dat haar man bij haar zou blijven.
We waren het toch eens? -Dat waren we, ja.
De goden hebben me bezocht in mijn slaap.
Wat hebben ze je getoond? -Mijn man op zijn knieën...
knielend voor een grote, rode slang.
Het leven ebt uit zijn aderen.
Wat denk je dat het betekent? -Een waarschuwing.
Als je ten strijde trekt zal onheil je ten dele vallen.
De Geten aanbidden de bergwolf.
Hun geloof ligt niet bij slangen.
Het was maar een droom.
En als dat niet zo is? -Ik beloof het je, Sura.
Bloed en eer.
Dat is iets voor gekken.
Niets zal mij uit je armen houden.
Noch de Geten, noch de Romeinen...
noch de goden zelf.
De nachten worden kouder.
Wat moet ik doen zonder jou in ons bed?
Doe je jurk omhoog.
Hou me dicht bij je dijen.
Die gedachte zal ons beiden warm houden.
Dood ze allemaal.
Voor jou.
Laat ze niet doorbreken.
Ik neuk jullie vrouwen.
Ik neuk ze allemaal.
Waar zijn de Romeinen?
Toon ze geen medelijden.
Romeinen, voorwaarts.
Waar gaan jullie heen?
Een beetje laat.
Ze lopen toch alleen maar in de weg.
M'n eigen stront smaakt nog beter.
Ik kook met wat ze me geven.
Slachtafval. Terwijl zij zich tegoed doen aan vlees.
We eten als laatste. We krijgen enkel wat overblijft.
Maar we zijn wel altijd als eerste bij die barbaren.
Als die godvergeten officier straks uit zijn tent komt...
ziet hij dat zijn schoothonden vertrokken zijn.
Wil je iets kwijt, kleine man?
Een woord. -En welk woord mag dat zijn?
Mijn woord dat ik de Romeinen gaf.
Tezamen met mijn lichaam en bloed.
Net als wij allen, om de Geten terug te drijven.
We kunnen onszelf verdedigen.
We hebben ons woord gegeven.
In mijn dorp heeft dat nog betekenis.
Jouw dorp?
Ben je daarom hier? Om jouw dorp te verdedigen?
Of wil je soms indruk maken op je vrouw...
met verhalen over de oorlog?
Ik had gelijk, of niet?
Woorden en eer. Aan mijn dikke reet.
Uiteindelijk draait het om een paar tieten en een strak...
De legatus is er.
De legatus zoekt vrijwilligers om het front te verkennen.
Jullie twee. Breng verslag uit bij zonsopgang.
Of je moet het zonder rantsoenen stellen.
Je had het ook kunnen vragen.
We ronden dit later wel af.
Wat als we dood zijn?
Dan vindt mijn laars je kont wel in het hiernamaals.
Ilithyia. -Wat als ik een moordenaar was?
Dan was ik nu een weduwe.
Hoelang rouwt men normaal voordat je hertrouwt?
Je gaat te ver.
Vrouwen mogen hier niet komen. -Ik heb opgelet.
Je mannetje heeft me langs de wachters geleid.
Nadat ik dreigde naakt door het kamp te rennen...
al schreeuwend dat hij de vrouw van de legatus had betast.
Weet je vader dat je in Thracië bent?
Hij heeft het te druk met zijn vrienden in de senaat.
Hij denkt dat ik nog in Capua ben.
Veel te droog. Het heeft er al eeuwen niet meer geregend.
Had geschreven. -Je had me toch niet laten komen.
Ik zit midden in een oorlog. -Ik heb je een cadeau gekocht.
Iets om je aan Rome te herinneren.
Een fles wijn.
Laat mij inschenken terwijl jij over je oorlog vertelt.
Er valt weinig te zeggen.
Mithridates en zijn Griekse leger rukken op vanuit het oosten.
En hier ben ik, als verdediger van dit klotelandje...
tegen de simpele barbaren.
Mithridates?
Een overwinning tegen hem zou de tongen los krijgen.
Cotta leidt de aanval. -Hij steelt jouw glorie.
Hij is de consul. Diefstal is zijn voorrecht.
Vader zal teleurgesteld zijn.
Hij wilde dat jij deze eer behaalde.
En nu wordt je overtroffen... -Ik doe wat ik kan.
Natuurlijk doe je dat.
Ik zou alleen willen dat je thuis was.
Vader organiseert een hele dag vol spelen en gevechten.
Heel Capua heeft het erover.
Ik wist niet dat de verkiezingen naderden.
Nooit te vroeg voor een campagne.
Als het beter ging zou je aan zijn zijde staan.
Als...
Zo serieus. Slecht voor de gemoederen.
Kom.
Je hebt je cadeau nog niet aangeraakt.
Ze breken het kamp op.
Ze vluchten met de staart tussen de benen.
Ze moeten terugtrekken door de noordelijke bergen.
Hun fakkels gaan richting het westen.
Ze cirkelen rond en vallen dan de dorpen in de pas aan.
Onze dorpen.
Gluiperige klootzakken.
Als ze door de pas gaan Zijn ze er over vier dagen.
Voedsel, bevoorrading, vrouwen... Alles onbeschermd.
Het is makkelijk je te vergissen in de bergen 's nachts.
Misschien moet ik Romeinen sturen om de situatie te beoordelen.
Stuur de goden zelf. Zij zullen hetzelfde zeggen.
Ingerukt.
Als we 's middags uitrukken...
Ingerukt.
De barbaren trekken naar het westen. -Het lijkt er wel op.
Weg van Mithridates en de Grieken.
En de eer die jou toekomt.
Ga terug naar Capua.
En mijn vader?
Hoe zal hij denken over de man van zijn dochter?
Als een kolos.
Die boven de vijanden van Rome uittorent.
Arrogante Romeinse jongensbeminnaar.
Hij noemde ons bijna leugenaars. -Hoe weet je dat?
Je hoorde het toch? Alsof hij het tegen kinderen had.
Nee, over de jongens. Hoe weet je dat hij daarop valt?
Ik voel het gewoon.
Dat is de lul van Glaber. -Zwijg. Laat zijn mannen maar gaan.
De Geten gaan toch. -Hij is de gevaarlijkste soort gek.
Een met een titel. -Maar misschien heeft hij verstand.
Van wijn dan.
Heb je zijn wijn gestolen? -Ik heb hem geleend.
Ik pis het er later weer in.
Opstaan. -Ga toch weg.
De Romeinen geven het signaal. -Ze kunnen me wat.
Denk eens na, dronken ezel.
De Legatus is weer bij zijn verstand.
Is er nog wijn?
Alleen in je buik. -Ik geef het snel genoeg weer terug.
Hoe ver is het door de bergen?
Een drankje zou me motiveren.
Mijn dorp ligt in de buurt. Mijn wijn is de jouwe.
We gaan oostwaarts, richting Mithridates.
Heeft de legatus zijn mannen op verkenning gestuurd?
Hoe moet ik dat weten?
Zij luiden hun horens, de Romeinen gehoorzamen...
en de goden hebben schijt aan me.
Welkom bij de hulptroepen.
We moeten praten, legatus. -In formatie.
We rukken op naar het oosten.
Je bedoelt het westen, waar de Geten heen gaan.
Mithridates en de Grieken zijn een urgent probleem.
Je hebt jezelf aangesloten bij Rome.
Ik ben haar belichaming en stem.
We trekken oostwaarts, naar de Zwarte Zee.
In formatie.
Weiger je een bevel van je legatus?
Ik gaf mijn woord om tegen de Geten te vechten.
Niet om in het oosten tegen Mithridates te vechten.
Je gaat waar wij je bevelen.
Dood ze.
Wacht.
Gooi dan.
Wat heb je gedaan, jij idioot?
Hij deed wat hij moest doen.
We splitsen op. Naar het westen als je wil. Zo niet...
dan kan het me geen moer schelen.
En de legatus?
Laat hem maar in de modder liggen.
Het dorp.
We moeten gaan. Nu.
Ze volgen ons niet.
Je had gelijk. Ik had niet moeten gaan.
Je hebt je woord gegeven.
De Romeinen kwamen terug op het hunne.
Je bent gewond. -Het is niets.
Laat me kijken.
Wat een toon. -Ben je die nog niet gewend?
Ik ben in orde.
Natuurlijk. Even stilzitten.
Het is er niet meer, of wel?
Het dorp.
Iedereen die we kenden.
We gaan naar het zuiden.
Ik ken daar mensen.
De Geten gaan niet zo ver.
Te gevaarlijk voor ze.
En de Romeinen?
Hun prioriteit is Mithridates, in het oosten.
Dan gaan we naar het zuiden.
Ik wou dat ik duizend man kende.
Je deed wat je kon.
Je kwam terug voor mij.
Terwijl het je leven had kunnen kosten.
Er is geen leven zonder jou.
Mijn officier dood. De helft van de hulptroepen weg.
Ik heb bevel al uw bezittingen te confisceren.
Ik sta in voor mijn daden...
maar mijn vrouw... -Gaat de slavernij in.
Met dank aan haar man.
De schaduw van Rome reikt ver.
En jij, Thraciër, zal eronder sterven.
Blij dat je erbij bent.
Ik dacht even dat je dood was.
Zo ruikt hij wel. De idioot.
Rustig.
Je bent dagenlang bewusteloos geweest.
Zijn we op zee?
De Adriatische Zee.
Richting Capua.
Sura. -Je vrouw?
De Romeinen hebben haar meegenomen.
Zet haar dan maar uit je hoofd.
Wat als ik een moordenaar was geweest?
Vader is in de stad. Hij zal wel snel terug zijn.
Hoe snel?
En zijn dochter? -Die heeft haar man gemist.
Maar ze vreest dat hij te vroeg is teruggekeerd.
De spelen die je vader organiseert...
Die beginnen morgen.
Is het banket vanavond? -Daarom is hij hier.
Ik wil graag met hem praten.
Er zal meer nodig zijn om zijn gunst terug te winnen.
De senaat heeft het over je.
Te vroeg teruggekeerd.
Het gejuich van de menigte doet ze wel zwijgen.
Gejuich? Hoe dan, zonder overwinning?
Door ze iets zeldzaams te geven.
Thracisch bloed in de arena.
Om de gunst van het volk te winnen.
En de senaat zal op hun knieën volgen.
Scheer je weg.
Smerige bastaarden.
Ik zou jullie aan de mijnen moeten verkopen.
Vader is er weer.
In een goed humeur.
Als hij weigert te luisteren...
Hij weigert zijn dochter niets als ze zielig kijkt.
Burgers van Capua.
Geëerde gasten.
Mijn dank voor uw aanwezigheid bij het geslacht Albinius.
Met uw aanwezigheid eert u mijn voorouders
Te vroeg vertrokken uit het rijk der levenden.
En mijn dochter, die nog vol leven is.
Ik beloon uw vriendelijkheid met het geschenk van water.
Vanuit Rome, waar de goden de droogte voorkomen hebben.
En het geschenk van bloedvergiet in de arena.
Quintus Lentulus Batiatus, kom naar voren.
Presenteer uw gladiatoren.
Ter ere van senator Albinius en de mensen van Capua...
Geef ik u Barca, Het beest van Carthago.
Maar zijn wreedheid verbleekt tegen de titaan van de arena.
De god van het bloed en zand, Crixus.
De ongeslagen Galliër.
Onze dank aan Batiatus.
Marcus Decius Solonius en zijn aanbod.
Ter ere van senator Albinius en de mensen van Capua...
geef ik u zes van mijn beste mannen.
Zie, Arkadios, de plaag van Athene.
Vuile schijnheilige.
Een bespotting van de functie.
Een bespotting? -Vind jij van niet?
Laat het toch.
We zijn gasten van de senator.
We mogen morgen met hem meekijken.
Een schrale troost.
Slechts twee van mijn mannen mogen morgen strijden...
terwijl Solonius een half dozijn amateurs aanlevert.
Die man weet ieders kont te kussen.
En het levert hem gouden bergen op.
Onze dank aan Solonius.
Maar water en spelen zijn slechts het begin voor deze stad.
Ze verdient meer.
Daarom hebben de goden mijn schoonzoon gezonden.
Legatus Claudius Glaber.
Net terug van het woeste Thracië.
Meer geschenken...
voor het volk van Capua.
Zes Thracische jakhalzen.
Deserteurs van de oorlog tegen de Geten.
Ter dood gesteld in de arena morgen.
Ze zijn blij met hem.
De volgende keer zullen je tranen niet helpen.
Meer muziek en drank.
Thraciërs...
Zij en de amateurs van Solonius zijn een aanfluiting.
Glaber wil ze executeren. Misschien door onze mannen.
Die taak is al vergeven.
Solonius. Ik was net je aanbod aan het bewonderen.
En ik het jouwe. -U vleit me.
Nee, ik waardeer.
Goed je weer te zien, oude vriend.
Ik vreesde al dat je niet mocht meedoen.
Spelen zonder Batiatus zijn als een dageraad zonder zon.
Crixus en Barca. Twee geweldige deelnemers.
Zij zorgen wel voor afleiding tussen de belangrijke gevechten.
De senator roept.
Als ik je morgen niet zie...
Onwaarschijnlijk. We zitten bij de senator.
Bij de senator. Een grote eer.
Ik zal uw aanwezigheid daar op prijs stellen.
Ooit zal ik zijn hart. zien kloppen in mijn hand.
Dan hou ik het mes vast.
Ik heb nog nooit zoiets gezien.
Hierna nooit meer.
Het publiek kan hem waarderen.
Wij allen. -Ik heb nog iets achtergehouden.
Klaar, Thracische klootzak?
Hij maakt weinig kans.
Deze Thraciër is een smet op de naam van Rome, vader.
Zijn lafheid leidde tot massale desertie.
Is zijn leven niet betaling genoeg?
Hij moet vernederd worden, als voorbeeld.
Solonius was zo vriendelijk zijn mannen aan te bieden.
Laat ze van start gaan.
Dit is een aanfluiting. -Zwijg.
Dood ze allemaal.
Dood.
Leven.
Dit stelt ons voor een dilemma.
Hij sterft alsnog. -Het volk negeren is niet verstandig.
Zelfs voor een senator.
Hij heeft mijn leven bemoeilijkt. Ik laat hem niet gaan.
Wellicht is er een oplossing, legatus.
De Thraciër heeft zich bewezen...
al was het tegen de amateurs van Solonius.
Ik krijg morgen een stel nieuwkomers.
Sta mij toe hem te kopen en op te leiden.
Waarschijnlijk zal hij het niet lang redden.
We zullen clementie tonen.
U zult de gunst krijgen die u begeert.
Wat is zijn naam?
Ik heb er nooit naar gevraagd.
De manier waarop hij vecht...
net als de legende van de oude Thracische koning.
Zijn naam was Spartacus.
Mensen van Capua...
Deze man, deze Spartacus...
heeft zichzelf bewezen in de arena.
Legatus Claudius Glaber en ik laten hem...
leven.
Vertaling door Ult Subs